و اگر تنها لحظه ای مانده باشد برای بودن یا رفتن همه اش امید و تقاضا است برای ذره ای بخشش از تو...

و من سالهاست

ساکن سرزمین بهارم

روزاروز 

مست حضور عمیق گلی

در باغ اردیبهشت

که عطرش جاری است

در لحظه های بهشت

و من

مقیم لحظه آغازم

هیچ جا نخواهم رفت

که اینجا

مکان ملاقات من است

با مفهومی از جنس "نو"

با دختری به نام

"تو"

مندر مسیر بالاو در عبور ازنگاه های شاد ذره های پر امیدمی رومبه استقبال ابدی گاه های نا تماممی نشینم به نگاهمی رقصم در طلوع...درونمآکنده از ایجاد و مملو از قلب های منیر وبرونمشوق می زاید و حرف می باردآرام و آهسته و جاودان...آری اینجاستمبدا بی آغازو اینجاست مقصد بی پایانهمانجاست که منساده و بی صدادر اتصالی پیوسته و همیشگیتو را لمس می کنمو در این ارتباط بی واسطهغریب می شوم با خودقریب می شوم با توو در این غربترنگ می بازم در بازی جسم و در این قربترنگ می گیرم در رقص روح...آری اینجاست که دیگراز هیچ رفتنی عبور نخواهم کرداینجاست ماوای نا تماماینجاست مکان ملاقات منبا سلام های بی کلامو همینجاستکه دیگر خوب می دانمکه دیگر خوب می بینمو به یاد می آورممنزاده شده ام...